Hang de slingers op en eet een extra stukje taart, want ik ben 19 geworden vandaag! Dit voelt toch als zo’n bijzonder, groot, mooi en onbetaalbaar cadeau. Vorig jaar vierde ik op mijn verjaardag mijn boekpresentatie en dacht ik echt ‘Dit is de laatste keer dat ik jarig ben’. Het voelde toen al heel speciaal dat ik 18 jaar mocht worden, maar ik dacht ook dat ik voor altijd 18 zal blijven. En nu, een jaar later, kan ik gewoon zeggen dat ik wéér jarig ben. Wauw…
Vandaag is geen vanzelfsprekendheid. Het is geen simpele bladzijde omslaan van een kalender. Het is een overwinning zonder finishlijn. Een bewijs dat ik er nog ben. Dat mijn hart nog klopt, dat ik nog voel en dat ik nog kan zeggen: vandaag ben ik 19 jaar geworden.
Omdat dit al boven verwachting is, denk ik ook vandaag weer ‘Zal dit mijn laatste verjaardag zijn?’. Dit brengt verdrietige en dubbele gevoelens met zich mee. Toch probeer ik, ondanks dat ik ziek ben van een heftige buikgriep, te genieten van elke minuut. Met een lach en een traan. Ik blijf dromen van nog een verjaardag, al is het met duizenden littekens en absoluut geen garantie…
Berichten met slecht nieuws sluit ik vaak af met de voor mij inmiddels belangrijke zin ‘Als je alles geeft, maar het lukt je niet’, maar vandaag wil ik graag afsluiten met: Als je alles geeft en het tóch lukt 🥹
Reactie plaatsen
Reacties
Lieve Jade we zijn blij en dankbaar voor deze mijlpaal,en blijven voor je bidden!
Wat bijzonder om te voelen hoe die dag voor je was. Geen vanzelfsprekende datum, maar een overwinning zonder finishlijn — dat blijft hangen.
Er is gewoon een 19-jarige jij. Met kloppend hart, met dromen, met lach én traan.
Dat je een jaar geleden dacht dat het de laatste keer zou zijn… en dat je toch 19 hebt mogen worden. Dat “toch” raakt.
Dankjewel dat je dit deelt. Het is kwetsbaar en tegelijk zo echt.
Ik hoop dat er in de toekomst nog steeds veel momenten zijn waarop het tóch lukt.