Groter dan ooit

‘Alles is veranderd, alles is hetzelfde. Alles is kapot, alles doet het nog. Alles staat stil, alles gaat door alles heen. Er is niets meer dat ik zeker weet’….

Gisteren kreeg ik woorden te horen die te zwaar zijn om vast te houden en te scherp zijn om los te laten. Na het maken van de MRI-scan liep ik vrolijk achter mijn artsen een kamertje binnen, maar daar sloeg de sfeer snel om. ‘We hebben de eerste beelden al binnen. Wil je het zien?’. Ik knikte uiteraard ja, maar wat ik op het beeldscherm zag had ik gehoopt alleen in een nachtmerrie te zien. De uitslag is namelijk héél slecht. Eigenlijk slechter dan ooit. De tumor bevindt zich nu bijna overal aan de linkerkant van mijn gezicht. In mijn oor, in het stuk nek onder mijn oor, bij mijn neus, bij mijn oog, tegen mijn hersenen, richting mijn luchtpijp… het is echt vreselijk.

Na de woorden ‘Je zit natuurlijk al langere tijd in de palliatieve fase, maar je gaat nu echt nog een stapje verder. Naar de laatste fase. Waar we bij alle vorige scans nog ruimte om je tumor heen zagen, is dat nu helaas niet meer het geval’ liepen de tranen dan ook over mijn wangen. Hoeveel tijd ik nu nog heb, is niet te voorspellen. Misschien wil ik dat ook wel niet weten. Elke dag is een cadeau, en ik hoop dat ik nog veel van dit soort cadeaus mag krijgen om mooie herinneringen te maken met degenen die ik lief heb 🤍

Door de bult onder mijn oor, mijn wazige zicht, de pijn, de druk in mijn hoofd etc had ik al rekening gehouden met een slechte uitslag. Toch kwam de klap weer heel erg hard aan. Ik kan er niet aan wennen en ik kan het ook zeker niet accepteren. Ik voel me zó machteloos naar mezelf toe. Ik ben enorm verslagen, verdrietig en bang. Bang voor de pijn, bang voor het onbekende dat als een donkere gang voor me ligt en bang voor alles wat er gaat komen.

Deze uitslag is het begin van het einde en dat doet meer pijn dan dat ik in woorden kan beschrijven..