Ik houd me vast aan een heel klein sprankje hoop. Hoop dat er misschien toch nog een wonder gebeurt, dat mijn lichaam onverwacht een andere weg vindt dan dat de artsen voorspellen. Hoop dat er nog tijd is, voor adem, voor wat goede dagen. Tegelijkertijd weet ik ook hoe hard de realiteit is. Ik bevind me in een donkere tunnel zonder licht aan het einde.
Mijn lichaam gaat steeds verder achteruit. Vorige week is de zorg van het Prinses Máxima Centrum overgedragen aan de huisarts en thuiszorg. Dit is iets waar ik, al sinds dat ik ongeneeslijk ziek ben, tegenop zag. Het Máxima was de laatste jaren mijn tweede thuis. De zorg die ik daar van mijn allerliefste artsen heb gekregen, was fijner dan dat ik kan wensen. Het voelt dus als een verdrietige stap om dit nu los te moeten laten. Er is een warme online overdracht geweest en morgen komen mijn artsen nog thuis op bezoek. Daarnaast blijven ze één keer per week bellen, puur omdat ik ze gewoon écht niet kan missen. Ik ben zo dankbaar wat ze voor mij hebben gedaan 🥹❤️
De overdracht kwam wel op het juiste moment, want inmiddels staat er al een bed in de woonkamer. Ook dit voelt héél confronterend. Helaas is het wel nodig. Ik ben nu namelijk op het punt gekomen dat ik veel in bed lig en dat alles teveel gevraagd is. Daarnaast groeit de bult onder mijn oor met de dag, zie ik door mijn linkeroog inmiddels alles wazig, kan ik niet meer door mijn neus ademen, kan ik niet meer lang rechtop zitten zonder druk in mijn hoofd te krijgen etc.
De dingen die vanzelfsprekend waren, kosten nu veel moeite of lukken helemaal niet meer. Mijn wereld wordt letterlijk en figuurlijk kleiner. Ik zit 24/7u aan drie pompen met medicatie vast. Eentje daarvan is morfine en dat werkt goed. Op dit moment ben ik redelijk comfortabel en dat voelt als een cadeau. De thuiszorg komt iedere dag voor de pompen en mijn lieve huisarts zie ik nu ook bijna elke dag.
Het is een zware fase, waarin mijn wereld steeds kleiner wordt en mijn lichaam steeds meer moet inleveren. Ik probeer het dag voor dag te nemen, met alles wat daarbij hoort. Soms met hoop, soms met verdriet, maar altijd met de wens om de tijd die er nog is zo bewust mogelijk te leven…
Reactie plaatsen
Reacties