Met alle vier mijn pompen, de rolstoel, mijn ouders en mijn broertje stap ik in de auto. Ik zie buiten mensen en huizen, maar het lijkt een wereld waar ik vandaag geen deel van uitmaak. Iedereen gaat door met leven, terwijl mijn leven even stilstaat. De radio staat aan, maar ik hoor niets. Ik hoor alleen mijn eigen ademhaling, die veel te zwaar klinkt voor een gewone rit. Vandaag ga ik een plek op de begraafplaats uitkiezen. Ik vind het zó spannend om even tijdelijk een stap naar het einde te maken. Het voelt alsof ik iets aanraak waar ik nog helemaal niet wil zijn. Tegelijkertijd voelt het ook mooi om dit zelf nog te kunnen doen.
Als de auto geparkeerd is en ik een bordje met de tekst ‘Begraafplaats…’ zie, adem ik diep in en uit. Dit is het moment. Ik zet mijn zware pompen op de rolstoel en loop dan naar de ingang. Hier staan mijn uitvaartbegeleider en de beheerder te wachten. Ze begroeten ons lief en daarna lopen we samen de begraafplaats op.
De vogels fluiten en alle bladeren bewegen zacht mee in de wind. Ik kijk om me heen naar de stenen, de bloemen en de namen. Elk graf voelt als een verhaal dat is afgerond. Tijdens het wandelen kan ik niet anders dan aan mijn eigen laatste bladzijde denken. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik vraag me af hoeveel ‘hoofdstukken’ mij nog gegeven zijn. Twee? Vijf? Elke dag voelt onzeker.
We lopen langs alles en stoppen bij een paar plekken. ‘Wat vind je hiervan?’ vraagt iedereen steeds. Eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed. Sommige plekken zijn te druk, andere te oud. Niks voelt echt als een Jade stuk. Maar… aan het einde van ons rondje blijf ik hangen bij een stukje gras. Mijn broertje geeft ook aan dat hij deze plek mooi vindt. Er is op de achtergrond een molen, een plas water en veel groen te zien. ‘Ik denk dat dit voor mij het mooiste plekje is’ zeg ik zachtjes nadat ik er een tijd voor heb gestaan. Mijn ouders, broertje, uitvaartbegeleider en de beheerder knikken. ‘Dan ga ik deze voor je reserveren, Jade’ 🥹
Het idee dat over een tijdje mijn naam hier dus op het graf geschreven staat, zorgt op de terugweg voor veel verdriet. Ik ben nu nog dankbaarder voor elke ochtend dat ik wakker word…
Reactie plaatsen
Reacties