Lieve vervelende tumor,
In november schreef ik mijn laatste brief aan je. Ik was toen al uitbehandeld, maar leefde in een hele andere fase dan nu. In november kon ik nog plannen maken, leuke dingen doen en hopen op meer tijd. Nu voelt het alsof die grip langzaam uit mijn handen glijdt. De tikkende tijdbom is ontploft. Alles is veranderd en niks is meer vanzelfsprekend.
De klachten nemen toe en daardoor ga ik snel achteruit. Dingen die eerst nog lukten, kosten nu moeite of gaan helemaal niet meer. Mijn dagen spelen zich af in bed, terwijl ik aangesloten lig aan vier pompen met medicatie. Ze houden me hier, maar laten ook zien hoe dichtbij het einde is. Ik ben elke avond bang om de volgende ochtend niet meer wakker te worden. Ik leef in de allergrootste nachtmerrie die ik me maar kan voorstellen. En dat komt allemaal door jou.
Het voelt alsof jij steeds meer ruimte van mijn leven inneemt. Ik neem beetje bij beetje afscheid van mezelf zoals ik was. Mijn wereld wordt kleiner, terwijl jij groter wordt. En dat maakt me bang. Ik ben bang voor wat er komt en bang voor hoe snel alles zal gaan. Soms voelt elke dag als een ‘gevecht’ dat ik niet kan winnen, maar alleen nog kan doorstaan.
Ik had je zo graag nooit leren kennen. In plaats van leven, ben ik aan het overleven. In plaats van plannen, ben ik aan het loslaten. Ik ben intens moe van je, op een manier die ik geen eens kan uitleggen. Ik ben moe van het inleveren, van het aanpassen en van het doorgaan terwijl alles stil lijkt te vallen. Het is gewoon heel zwaar.
Door jou ben ik elke dag dichterbij de dood, maar ik wil nog niet weg. Ik wil hier nog zijn. Nog even blijven, nog even voelen en nog even dichtbij de mensen zijn die ik liefheb. Dus als je niet vertrekt, maar toch blijft, lieve tumor… vertraag dan alsjeblieft. Geef me tijd. Ik ben nog steeds gelukkig en nog lang niet klaar om te gaan ❤️
Alle liefs,
Jade
Reactie plaatsen
Reacties